... E a cenicienta convertiuse en princesa.

O momento de facer a solicitude chegou de novo. Esta vez estaba segura da resposta, a restposta sería un si. E foi un si. O resto foi todo rodado, cumplimentar o papeleo e volver a agardar. Ata que en setembro ó fin formalizamos a relación.
Agora estamos comezando. Levamos pouco máis de catro meses. Ó principio das historias, xa se sabe, todo son descubrimentos, olvidar as espectativas, pasar o máis tempo posible ó seu carón para coñecela mellor. Tiña claro que a carreira non ía ser coma un soño, coma un conto con final feliz, nin un camiño de rosas, que moitas veces pouco teñen que ver co seu nome ou co mundo laboral. Por eso sabía que fose a ser como fose íame gustar, que ía loitar polo noso.
Non sei o que resultará desto, temos catro anos por diante para ver que ocorre. Será un momento determinante que decidirá se a unión é para toda a vida ou non. Máis ben decide ela, da miña parte xa ten un si. Pero como xa dixen nalgún momento as relacións son cousa de, ó menos, dous. A publicidade é dura, sobervia, impenetrable, facerse un oco no seu corazón non é doado. É moi atractiva e ten moitos pretendientes.