Nada que ver cun camiño de rosas.

Foi unha relación difícil, o pincipio eu non era capaz de aceptala, non era o que máis me conviña ou eso pensaba. Neguei o evidente, e seguín avanzando, dándolles as costas ós meus sentimentos. Cada vez alonxábame máis do que me dictaba o corazón, pero tamén me costaba máis separarme do que sentía.
Despois de moito pensalo comecei unha relación, esta si era o máis conveniente para min, pouco menos que un matrimonio concertado por miña nai e meu profesor de bioloxía. A miña relación con medicina foi bastante tortuosa e moi fugaz, a penas duramos un ano. Non estabamos feitas a unha para a outra e eu tampouco puxen moito da miña parte, a verdade. Que chegase a bo termo supoñía uns sacrificios que eu non estaba disposta a afrontar. A fin non puido ser outra que a nosa ruptura (témome que definitiva). Eu non lle gardo ningún rencor, todo o contrario, espértame máis simpatía e incluso máis interese que antes de coñecela.
Rompín con medicina, máis ben rompemos, estas cousas soen ser case sempre de dous. Mentres tomaba a decisión de deixala, plantexábame de quen ía botar man nese momento. De novo acordeime de publicidade, pero seguíame parecendo unha posibilidade moi fantasiosa. Como con calquer outro mal de amores pedín consello sobre os meus medos, sobre o temor a voltar a equivocarme. Finalmente tomei unha decisión que sería definitiva: comezar unha nova vida ó lado de publicidade.